Rozdział 7: "A w mroku czai się zło... które ugodzi w samo serce..."

"Nie ma takiej istoty,

która by nie kochała...

Rzecz w tym,

CO kocha..."

Było ciemno... Mrok otaczał marmurowe groby, mgła wiła się niespokojnie pośród zwiędłych kwiatów. Księżyc skrywał się za czarnymi chmurami... Widocznie nie chciał oglądać szarego cmentarza... Dwunastu mężczyzn tworzyło niemalże idealny krąg... Ich czarne peleryny zlewały się z otoczeniem. Zza jednego z nagrobków wyłoniła się postać. Zbliżała się powoli. 

- I znów... - przemówiła. - Widzimy się po tylu latach... I co? Nikt nie ma mi nic do powiedzenia? - mówił spokojnie, ale każdy z nich dobrze wiedział, że tylko się bawi. - Czemu zawdzięczam ta wizytę? Czyżby strach...? - podszedł do jednego z nich. - Odpowiedz! - wydarł się.

- Wierność... panie - powiedział.

- Kłamstwo! - krzyknął i złapał go za szyję. - Czy ty naprawdę myślałeś, że mnie okłamiesz!? - powiedział szybko. Puścił go i odwrócił się do reszty. - Wróciliście tu ze strachu! Wy wszyscy! Boicie się... 

- Nie, panie... - wtrącił zgięty w pół i trzymający się za szyję. Istota spojrzała na niego i zbliżyła się.

- AVADA KEDAVRA!!! - krzyknął, a tamten padł na ziemię. - Któryś jeszcze? Który odważy się coś powiedzieć?! - Milczeli. - Żaden? - przejechał wzrokiem dookoła. Pokręcił głową i zacmokał. 

- Panie... - zza grobu wyłoniła się postać kobiety. 

- Bello... Jak miło cię widzieć. Zapraszamy... - kobieta uśmiechnęła się i podeszła do niego.

- Już wszystko gotowe. Szafa działa bez zarzutów, a Draco przygotowany - powiedziała szybko.

- Nie mamy... Dzieciaka... - stwierdził. - Potrzebny jest ktoś, kto go zwabi... Ktoś po kogo na pewno przyjdzie...

- Ale czy się domyśli? - zapytała Lestrage...

- Harry to mądry chłopak...

- Może ten rudzielec? Weasley? 

- Nie... to musi być ktoś wrażliwy... 

- Szlama... - uśmiechnęła się Bellatrix.

- Taak... 

"Zasada oko za oko...

czyni świat ślepym..."